
He dedicado un total de (aprox) 8 horas a este cuadro, cuando lo normal, en el caso de un lienzo de tales dimensiones y sirviéndome de una fotografía, serían entre 2 y 4 horas. Dos jornadas largas de trabajo, y ni aún así he conseguido reproducir minimamente a la modelo.
Deduzco que mi subconsciente atenta contra mi mano y mi voluntad, con lo cual he dado por concluido la obra.
Como consecuencia de tal hecho, el análisis de la misma se hace imprescindible, dado que entenderlo sería entender lo que me está sucediendo por dentro...
La primera observación es el parecido que muestra con las dos fotografías del National geographic (la niña afgana, y la posterior niña afgana ya crecida). De hecho el semblante, es más propio de la afgana adulta (dureza y dolor).
Por otro lado, la mirada estrábica implica una dualidad en el cuadro, como si de dos personas se tratara.
En cuanto a la tensión de la frente, son rasgos que esta semana me han parecido ver en una persona concretamente la semana pasada. un semblante que desconocía de la misma.
Aún así, los rasgos de este retrato, son de al menos 3 o cuatro personas que yo pueda identificar, y en ningún caso (salvo el velo) pertenecen al modelo que me serví para realizarlo.
Sospecho de todos modos quienes son los que el cuadró quería ser.
Para terminar, y para saber bajo que sensaciones me encontraba, mostraré el poema 569 y 568 que se corresponden al día previo y al mismo día del inicio del cuadro:
"569.
Quisiera quererte pero,
nunca habrá tiempo para ello hasta que de nuevo,
el tiempo se detenga.
Quisiera que entre nosotros no hubiese distancias,
y que las distancias que se toman,
no hiciesen leña del árbol que ya cayó.
Quisera,
que el rumbo que tomaran nuestros pasos,
llegaran a algún lugar.
Y,
Aunque parezca que juntos,
separados caeremos por el abismo,
del cubo que es esta tierra.
Quisiera decir que tal vez habrá un mañana.
Pero la mañana es ahora,
Y el chocolate sigue claro y las cosas espesas.
Nada cambiará. Y si cambiá,
Nadie estará preparado.
Al menos,
si quererte me diera paz,
tal vez me diera igual."
568. EL FUEGO
Bebí del fuego que me va dando muerte,
y me habló del porqué de las cosas.
De mi sonrisa marchita,
Mis sueños imposibles,
y de un lugar que cada vez está más lejos.
De porqué lo que se acerca,
luego te aleja más,
y porqué lo que se quiere,
se hace un capricho que nunca sacia
y que solo retrasará la marcha.
Bebín do lume que me alumea nas nuites,
nos claros e nos días,
e ainda que as súas verban,
distan do meu entender,
faime compaña cando xa nada
o fai.
a veces los cuadros se pintan a sí mismos porque tú no puedes, o no te atreves o no quieres o, simplemente, no. Sin más. Ni menos. Todas las que sean, hayan sido o quisieran ser, se han juntado, lo quieras tú o no, y se han mostrado como han querido (o como has querido tú sin saber que lo querías) pero no desprecies por ello la obra ni lo que significa, sólo intenta entenderlo si crees que te servirá de algo y si no, pues a otra cosa, mariposa............. Anyway, personalmente me encanta la doble mirada (y no sé de quién será la tensión en la frente, pero le da un carácter especial, así que también vale...
ResponderSuprimirbo día, miki, aínda que poida parecer frío e desolador ;)
Su.
cenks, su. Pero non t preocupes. Unha vez que acabo un cadro ou algunha creación, non son dos que as tiran nen as rachan. En tal caso, regalaríao a alguén que lle gustara mais que a min. Destruir unha obra, sería unha cuestión de espacio no meu cuarto, e tería que cumplir o requisito imprescindible de ser aburrido e supermanido.
ResponderSuprimirE obviamente, se é un, que concretamente sinto que me os soños falan conmigo abertamente, por pouco que me guste o que me teñan que contar, haberá que escoitalo e ilos conocendo.
that's the thing! good point of view ;) Tiña claro que non es dos que rachan e moito menos cos soños e visións só porque non che digan o que queres oír, é do mellor que tes ;)
ResponderSuprimirAínda que bueno, como todo pode ser, se nalgún momento se che da por empezar a non querer os cadros, unha idea: fai unha puxa entre os colegas e o que che dea a mellor razón para darllo a el/ela, pois leva o premio (seguro que o agradecemos todos, jeje. PD: 'Casa Su-Sa ou Sa-Su' ofrecerase encantada a organizar a merenda-subasta, jeje)
algún caerá por casa susa...
ResponderSuprimirqué riquiño, grachie mile!!! (e non é por ser egoísta, que xa temos algún, é por amor á túa arte ;))))))))
ResponderSuprimir